GlobalResearch
Artykuł jest próbą uzmysłowienia opinii publicznej powagi obecnej, wojennej sytuacji międzynarodowej, oraz uświadomienie zagrożenia nuklearnym konfliktem zbrojnym na Bliskim Wschodzie.
Pentagon już od 2005 roku ma w swych planach strategiczno-taktycznych zaatakowanie Republiki Islamskiej z użyciem taktycznej broni nuklearnej.
Z oczywistych względów, jeśli taki konflikt miałby wybuchnąć, to cały Bliski i Środkowy Wschód może być objęty działaniami militarnymi.
Ludzkość może wpaść w pułapkę scenariusza III Wojny Światowej.
Scenariusz III Wojny Światowej
O Trzeciej Wojnie Światowej nie mówi się w oficjalnych mediach. Media mainstreamowe wykluczyły jakiekolwiek głębokie analizy tego zjawiska i odmawiają debat nad problemami, które mogą wyniknąć z tych szaleńczych planów.
Wybuch WWIII, jeśli nastąpi, będzie określany z eufemizmem jako: wprowadzenie "strefy bez lotów" xczy też operacja NATO pod nazwą "Responsibility to Protect" (R2P) z "minimalnymi stratami cywilnymi". Jedną z form tych "akcji humanitarnych" są "chirurgiczne", precyzyjne ataki bombowe na specyficzne cele militarne. Celem ma być, oczywiście, ochrona ludności cywilnej i zapewnienie jej, zagrożonych przez władze atakowanego kraju, praw . Lub w celu zapewnienia Globalnego Bezpieczeństwa.
Opinia publiczne w dużej mierze nie jest świadoma, jakie zagrożenia niosą ze sobą te plany. A są to plany użycia broni nuklearnej, ironicznie, w celu zniszczenia nieistniejącego programu nuklearno-militarnego Iranu.
Jesteśmy u progu poważnego konfliktu o charakterze globalnym. Ważą się losy przyszłości ludzkości. Z obecną sytuacją międzynarodową korespondują konkretne, zaawansowane plany użycia militarnej siły z wykorzystaniem głowic nuklearnych. A globalnym projektem militarnym Pentagonu jest permanentny podbój świata. Dzisiaj obecność wojskowa sił sojuszu USA-NATO widoczna jest w wielu regionach świata i to RÓWNOCZEŚNIE.
Militaryzacja na poziomie globalnym, jaka przeprowadzana jest przez układ USA-NATO przy pomocy struktur Zunifikowanego Sztabu (Unified Command), jest następująca: całą planetę podzielono na regiony geograficzne, które przydzielono odpowiednim Sztabom (Combatant Command), pozostającym pod kontrolą Pentagonu. Tak jak powiedział były szef NATO generał Wesley Clark, mapa "podbojów" NATO i Pentagonu składa się z sekwencji kolejnych teatrów działań:
"Plan pięcioletni kampanii militarnych zawiera ... w sumie siedem krajów, zaczynając od Iraku, przez Syrię, Liban, Libię, Iran, Somalię i Sudan."
“[The] five-year campaign plan [includes]... a total of seven countries, beginning with Iraq, then Syria, Lebanon, Libya, Iran, Somalia and Sudan. [Wesley Clark]”
Akcje wojskowe podejmowane są pod hasłami "globalnej walki z terroryzmem" i "bezpieczeństwa światowego". Oczywiście z prodemokratycznym i humanitarnym mandatem społeczności międzynarodowych.
W mniemaniu będących na kontraktach Pentagonu ekspertów, użycie obecnej na stanie arsenałów NATO taktycznej broni nuklearnej, jest bezpieczne dla ludności cywilnej, gdyż eksplozje są podziemne i nie dochodzi do skażenia środowiska.
Nieodpowiedzialni politycy nie są świadomi zagrożenia i zdają się wierzyć w swoją własną propagandę wojenną, jakoby broń atomowa ma być użyta jako instrument "pokoju i demokracji". Wojna jest nazwana "operacją utrzymania pokoju" przeprowadzaną ze wsparciem społeczności międzynarodowej. A potencjalne ofiary tej wojny ukazywane są jako jej sprawcy. Syria, Libia i Iran stanowią zagrożenie dla "bezpieczeństwa światowego" i dlatego w "sumieniach" sankcjonuje się tzw. wojnę prewencyjną.
Globalna Sytuacja Wojenna
Koncepcja "Długiej Wojny" charakteryzuje doktrynę militarna USA od drugiej Wojny Światowej.
Pierwsze publiczne zdania o globalnej dominacji i imperialnym projekcie w polityce zagranicznej Stanów Zjednoczonych były wypowiadane już za administracji Trumana, pod koniec lat 40-tych.
Mamy do czynienia z globalnym planem militarnym, "Global Warfare". Project 2000 dla New American Century (PNAC ), który był główna osią programu neokonserwatystów, przewidywał nastanie tzw. “wojny bez granic”.
Tezy PNAC to:
- walczyć w wielu miejscach na świecie ,
- równocześnie kontrolować wiele teatrów działań militarnych,
- równocześnie, będąc militarnym strażnikiem porządku, wraz z siłami miejscowymi brać udział w ustanowienie bezpiecznego otoczenia w krytycznych regionach.
Bycie żandarmem światowym wymaga wprowadzenia na szeroką skalę interwencjonizmu wojskowego i polityki sojuszów wojskowych, w tym tajnych operacji oraz zmiany reżimów rządzących. (Project for a New American Century, Rebuilding Americas Defenses.pdf, September 2000).
Ten diaboliczny projekt działań wojskowych, który został sformułowany przez neokonserwatystów, został z powodzeniem zaadoptowany i implementowany przez administrację Obamy. Z nową ekipą dowódców wojskowych, polityków i doradców Obama jest jeszcze bardziej efektywny w eskalowaniu agresji militarnej. Jeszcze bardziej niż jego poprzednik z Białego Domu, George Bush, który został ostatnio skazany i potępiony przez Trybunał do Spraw Przestępstw Wojennych z Kuala Lumpur za "przestępstwa przeciwko pokojowi" (Crimes against the Peace).
W kontekście dzisiejszym akcje militarne i wywiadowcze USA przeprowadzane są równocześnie w wielu miejscach na całym świecie. Nadchodzące wydarzenia wojenne na Bliskim Wschodzie i w regionie Azji Centralnej będą pociągać za sobą skoordynowane akcje przeciwko Iranowi, Syrii i Pakistanowi, prowadząc z czasem do objęcia zarzewiem wojennym całego regionu. Regionu, który rozciąga się od wybrzeży Syrii, poprzez granice afgańsko-pakistańską, aż do zachodnich granic Chin. Również Izrael, Liban i Turcja będą albo zaangażowane albo wciągnięte w ten konflikt.
Na marginesie, by zrozumieć obecną, prowojenną strategię polityki zagranicznej USA, ważnym jest uświadomić sobie rolę Izraela na scenie międzynarodowej.
Główni partnerzy koalicji, w tym USA, UK, Izrael i Turcja, pozostają w "stanie podwyższonej gotowości" już od 2005 roku. Sztab główny operacji wojskowej przeciwko Iranowi jest scentralizowany i usytuowany w Pentagonie. Od 2005 USSTRATCOM dowodzi integracją i koordynuje działania z użyciem broni masowego rażenia. Dowodzenie to obejmuje również sojuszników z NATO, Izrael jak i liczne państwa arabskie, które są członkami natowskiego Dialogu Śródziemnomorskiego.
By uzyskać mandat wiarygodności i akceptację opinii publicznej USSTRATCOM otrzymał oficjalna nazwę: Joint Functional Component Command Space and Global Strike (JFCCSGS).
JFCCSGS dostał uprawnienia nadzoru użycia broni nuklearnej w ataku przeciwko Iranowi. Kongres USA zaaprobował to już w 2002 roku. Nuclear Posture Review, podkreśla, że zastosowanie tego rodzaju broni jest możliwe nie tylko wobec państw wrogich (jak Iran), ale również przeciwko Chinom i Rosji.
Implementowanie tej strategii ("Global Strike") zostało nazwane CONCEPT PLAN (CONPLAN) 8022, którym mówi się, ze jest to "aktualny, obowiązujący plan, który marynarka i siły powietrzne tłumaczą sobie jako przykrywkę czy tez zezwolenie na użycie pocisków z łodzi podwodnych i bombardowań z powietrza". CONPLAN 8022 jest "parasolem już wcześniej zaplanowanego scenariusza działań z użyciem broni nuklearnej".
Ruch anty-wojenny dzisiaj
Ruch anty-wojenny jest obecnie w głębokim kryzysie. Organizacje obywatelskie i stowarzyszenia anty-wojenne są manipulowane, zasilane fałszywymi informacjami o sytuacji politycznej i skutecznie kooptowane przez ekipy rządzące, które realizują prowojenną strategię polityczną. Duża część progresywnej opinii publicznej wspiera obecnie natowskie akcje "humanitarne" (R2P - Responsibility to Protection), uzasadniając tym samym eskalację planów wojennych i dając im niejako "stempel" cywilnej zgody społeczności międzynarodowej.
Centralnym punktem walki o dusze stają się mass media. To dzięki sposobowi ukazywania "wojny" jako humanitarnej akcji sprzymierzonych, możliwa jest tak powszechna akceptacja dla tychże działań. Przykładowo: zastosowanie prostackiej dychotomii "wróg - przyjaciel" jest użytecznym narzędziem manipulacji. Fałszywe stereotypy, paradygmaty i wręcz mity podsycane prze media, pozwalają zamienić rolę napadniętego i agresora, winnych i pokrzywdzonych, sprawcy i ofiary, a przez to odwrócić naturalne odczucia sympatii dla pokrzywdzonych i niechęci oraz potępienia krzywdzicieli. To sprawcy barbarzyństwa ukazywani są jak ofiary, a odpowiedzialność za dokonane zbrodnie łatwo zrzuca się na tych, których chce się oczernić.
Ostatecznie zachodniej opinii publicznej serwuje się opinię: "Musimy walczyć z każdą formą zła w celu ochrony naszego zachodniego stylu życia."
A przecież należy zrozumieć, że niezależnie od jakiegokolwiek "prawnego" uzasadnienia, wg prawa międzynarodowego (Zasady norymberskie) wojna jest przestępstwem przeciwko pokojowi.
George W. Bush i Anthony L. Blair właśnie zostali uznani przez Trybunał do Spraw Przestępstw Wojennych w Kuala Lumpur winnymi "przestępstwa przeciwko pokojowi" za doprowadzenie do wojny w Iraku.
Wobec ostatnich wydarzeń na arenie międzynarodowej można z całą odpowiedzialnością traktować obecnych przywódców krajów biorących udział w agresji militarnej jak "przestępców przeciwko pokojowi", niezależnie od pretekstów (R2P) i prawnego mandatu tej agresji. I dlatego jedną z propozycji jest potraktowanie tych głów państw i urzędników rządowych czy też organizacji międzynarodowych jak przestępców, i należy pozbawić ich stanowisk pod tymże właśnie pretekstem. Wojnie można zapobiec konfrontując rządzących z faktami, jakie stanowią osądzone już przestępstwa wojenne; wywierając presję na reprezentantów parlamentów i organizacji społecznych zarówno na poziomie lokalnym jak i międzynarodowym; inicjując debaty publiczne czy też rozpowszechniając ukrywana prawdę o faktycznym charakterze obecnych działań wojennych.
Wojna nuklearna przeciwko Iranowi
Poniżej przedstawiam przykłady dowodzące, że obecne i przeszłe działania militarne na Bliskim Wschodzie uwzględniają zastosowanie taktycznej broni nuklearnej przeciwko Republice Islamskiej - Iranowi.
Fragmenty pochodzą z artykułu: Nuclear War against Iran. Więcej szczegółów czytelnik znajdzie w książce: Michel Chossudovsky, Towards a World War III Scenario.
"Various military exercises have been conducted, starting in early 2005. In turn, the Iranian Armed Forces have also conducted large scale military maneuvers in the Persian Gulf in December in anticipation of a US sponsored attack.
Since early 2005, there has been intense shuttle diplomacy between Washington, Tel Aviv, Ankara and NATO headquarters in Brussels.
In recent developments [late 2005], CIA Director Porter Goss on a mission to Ankara, requested Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdogan "to provide political and logistic support for air strikes against Iranian nuclear and military targets." Goss reportedly asked " for special cooperation from Turkish intelligence to help prepare and monitor the operation." (DDP, 30 December 2005).
In turn, Prime Minister Ariel Sharon has given the green light to the Israeli Armed Forces to launch the attacks by the end of March [2006]:
All top Israeli officials have pronounced the end of March, 2006, as the deadline for launching a military assault on Iran.... The end of March date also coincides with the IAEA report to the UN on Iran's nuclear energy program. Israeli policymakers believe that their threats may influence the report, or at least force the kind of ambiguities, which can be exploited by its overseas supporters to promote Security Council sanctions or justify Israeli military action.
(James Petras, Israel's War Deadline: Iran in the Crosshairs, Global Research, December 2005)
The US sponsored military plan has been endorsed by NATO, although it is unclear, at this stage [December 2005], as to the nature of NATO's involvement in the planned aerial attacks.
"Shock and Awe"
The various components of the military operation are firmly under US Command, coordinated by the Pentagon and US Strategic Command Headquarters (USSTRATCOM) at the Offutt Air Force base in Nebraska.
The actions announced by Israel would be carried out in close coordination with the Pentagon. The command structure of the operation is centralized and ultimately Washington will decide when to launch the military operation.
US military sources have confirmed that an aerial attack on Iran would involve a large scale deployment comparable to the US "shock and awe" bombing raids on Iraq in March 2003:
American air strikes on Iran would vastly exceed the scope of the 1981 Israeli attack on the Osiraq nuclear center in Iraq, and would more resemble the opening days of the 2003 air campaign against Iraq. Using the full force of operational B-2 stealth bombers, staging from Diego Garcia or flying direct from the United States, possibly supplemented by F-117 stealth fighters staging from al Udeid in Qatar or some other location in theater, the two-dozen suspect nuclear sites would be targeted.
Military planners could tailor their target list to reflect the preferences of the Administration by having limited air strikes that would target only the most crucial facilities ... or the United States could opt for a far more comprehensive set of strikes against a comprehensive range of WMD related targets, as well as conventional and unconventional forces that might be used to counterattack against US forces in Iraq
(See Globalsecurity.org at http://www.globalsecurity.org/military/ops/iran-strikes.htm
In November [2005], US Strategic Command conducted a major exercise of a "global strike plan" entitled "Global Lightening". The latter involved a simulated attack using both conventional and nuclear weapons against a "fictitious enemy".
Following the "Global Lightening" exercise, US Strategic Command declared an advanced state of readiness.
Consensus for Nuclear War
No dissenting political voices have emerged from within the European Union.
There are ongoing consultations between Washington, Paris and Berlin. Contrary to the invasion of Iraq, which was opposed at the diplomatic level by France and Germany, Washington has been building "a consensus" both within the Atlantic Alliance and the UN Security Council. This consensus pertains to the conduct of a nuclear war, which could potentially affect a large part of the Middle East Central Asian region.
Moreover, a number of frontline Arab states [i.e. Arab League] are now tacit partners in the US/ Israeli military project. A year ago in November 2004, Israel's top military brass met at NATO headquarters in Brussels with their counterparts from six members of the Mediterranean basin nations, including Egypt, Jordan, Tunisia, Morocco, Algeria and Mauritania. [Arabic league and Israel work hand in glove] A NATO-Israel protocol was signed. Following these meetings, joint military exercises were held off the coast of Syria involving the US, Israel and Turkey. and in February 2005, Israel participated in military exercises and "anti-terror maneuvers" together with several Arab countries.
The media in chorus has unequivocally pointed to Iran as a "threat to World Peace".
The antiwar movement has swallowed the media lies. The fact that the US and Israel are planning a Middle East nuclear holocaust is not part of the antiwar/ anti- globalization agenda.
The "surgical strikes" are presented to world public opinion as a means to preventing Iran from developing nuclear weapons.
We are told that this is not a war but a military peace-keeping operation, in the form of aerial attacks directed against Iran's nuclear facilities.
Mini-nukes: "Safe for Civilians"
The press reports, while revealing certain features of the military agenda, largely serve to distort the broader nature of the military operation, which contemplates the preemptive use of tactical nuclear weapons.
The war agenda is based on the Bush administration's doctrine of "preemptive" nuclear war under the 2002 Nuclear Posture Review.
Media disinformation has been used extensively to conceal the devastating consequences of military action involving nuclear warheads against Iran. The fact that these surgical strikes would be carried out using both conventional and nuclear weapons is not an object of debate.
According to a 2003 Senate decision, the new generation of tactical nuclear weapons or "low yield" "mini-nukes", with an explosive capacity of up to 6 times a Hiroshima bomb, are now considered "safe for civilians" because the explosion is underground.
The following article published in January 2006 outlined the main features of this diabolical military agenda. In recent developments, following the threats by Britain and Israel, we have reached a major turning point.
....
Space and Earth Attack Command Unit
A preemptive nuclear attack [against Iran] using tactical nuclear weapons would be coordinated out of US Strategic Command Headquarters at the Offutt Air Force base in Nebraska, in liaison with US and coalition command units in the Persian Gulf, the Diego Garcia military base, Israel and Turkey.
Under its new mandate, USSTRATCOM has a responsibility for "overseeing a global strike plan" consisting of both conventional and nuclear weapons. In military jargon, it is slated to play the role of "a global integrator charged with the missions of Space Operations; Information Operations; Integrated Missile Defense; Global Command & Control; Intelligence, Surveillance and Reconnaissance; Global Strike; and Strategic Deterrence.... "
In January 2005, at the outset of the military build-up directed against Iran, USSTRATCOM was identified as "the lead Combatant Command for integration and synchronization of DoD-wide efforts in combating weapons of mass destruction."
To implement this mandate, a brand new command unit entitled Joint Functional Component Command Space and Global Strike, or JFCCSGS was created.
JFCCSGS has the mandate to oversee the launching of a nuclear attack in accordance with the 2002 Nuclear Posture Review, approved by the US Congress in 2002. The NPR underscores the pre-emptive use of nuclear warheads not only against "rogue states" but also against China and Russia.
...
CONCEPT PLAN (CONPLAN) 8022
JFCCSGS is in an advanced state of readiness to trigger nuclear attacks directed against Iran or North Korea.
The operational implementation of the Global Strike is called CONCEPT PLAN (CONPLAN) 8022. The latter is described as "an actual plan that the Navy and the Air Force translate into strike package for their submarines and bombers,' (Ibid).
CONPLAN 8022 is 'the overall umbrella plan for sort of the pre-planned strategic scenarios involving nuclear weapons.'
'It's specifically focused on these new types of threats -- Iran, North Korea -- proliferators and potentially terrorists too,' he said. 'There's nothing that says that they can't use CONPLAN 8022 in limited scenarios against Russian and Chinese targets.'(According to Hans Kristensen, of the Nuclear Information Project, quoted in Japanese economic News Wire, op cit)
The mission of JFCCSGS is to implement CONPLAN 8022, in other words to trigger a nuclear war with Iran.
The Commander in Chief, namely George W. Bush would instruct the Secretary of Defense, who would then instruct the Joint Chiefs of staff to activate CONPLAN 8022.
CONPLAN is distinct from other military operations. it does not contemplate the deployment of ground troops.
CONPLAN 8022 is different from other war plans in that it posits a small-scale operation and no "boots on the ground." The typical war plan encompasses an amalgam of forces -- air, ground, sea -- and takes into account the logistics and political dimensions needed to sustain those forces in protracted operations.... The global strike plan is offensive, triggered by the perception of an imminent threat and carried out by presidential order.) (William Arkin, Washington Post, May 2005)
Czym jest:
THE PROJECT FOR THE NEW AMERICAN CENTURY
Established in the spring of 1997, the Project for the New American Century is a non-profit, educational organization whose goal is to promote American global leadership. The Project is an initiative of the New Citizenship Project (501c3); the New Citizenship Project's chairman is William Kristol and its president is Gary Schmitt.
Project Directors
William Kristol, Chairman
Project Staff
Ellen Bork, Deputy Director
Gary Schmitt, Senior Fellow
Thomas Donnelly, Senior Fellow
Reuel Marc Gerecht, Senior Fellow, Director of the Middle East Initiative
Timothy Lehmann, Assistant Director
Michael Goldfarb, Research Associate
June 3, 1997
American foreign and defense policy is adrift. Conservatives have criticized the incoherent policies of the Clinton Administration. They have also resisted isolationist impulses from within their own ranks. But conservatives have not confidently advanced a strategic vision of America's role in the world. They have not set forth guiding principles for American foreign policy. They have allowed differences over tactics to obscure potential agreement on strategic objectives. And they have not fought for a defense budget that would maintain American security and advance American interests in the new century.
We aim to change this. We aim to make the case and rally support for American global leadership.
As the 20th century draws to a close, the United States stands as the world's preeminent power. Having led the West to victory in the Cold War, America faces an opportunity and a challenge: Does the United States have the vision to build upon the achievements of past decades? Does the United States have the resolve to shape a new century favorable to American principles and interests?
We are in danger of squandering the opportunity and failing the challenge. We are living off the capital -- both the military investments and the foreign policy achievements -- built up by past administrations. Cuts in foreign affairs and defense spending, inattention to the tools of statecraft, and inconstant leadership are making it increasingly difficult to sustain American influence around the world. And the promise of short-term commercial benefits threatens to override strategic considerations. As a consequence, we are jeopardizing the nation's ability to meet present threats and to deal with potentially greater challenges that lie ahead.
We seem to have forgotten the essential elements of the Reagan Administration's success: a military that is strong and ready to meet both present and future challenges; a foreign policy that boldly and purposefully promotes American principles abroad; and national leadership that accepts the United States' global responsibilities.
Of course, the United States must be prudent in how it exercises its power. But we cannot safely avoid the responsibilities of global leadership or the costs that are associated with its exercise. America has a vital role in maintaining peace and security in Europe, Asia, and the Middle East. If we shirk our responsibilities, we invite challenges to our fundamental interests. The history of the 20th century should have taught us that it is important to shape circumstances before crises emerge, and to meet threats before they become dire. The history of this century should have taught us to embrace the cause of American leadership.
Our aim is to remind Americans of these lessons and to draw their consequences for today. Here are four consequences:
• we need to increase defense spending significantly if we are to carry out our global
responsibilities today and modernize our armed forces for the future;• we need to strengthen our ties to democratic allies and to challenge regimes hostile to our interests and values;
• we need to promote the cause of political and economic freedom abroad;
• we need to accept responsibility for America's unique role in preserving and extending an international order friendly to our security, our prosperity, and our principles.
Such a Reaganite policy of military strength and moral clarity may not be fashionable today. But it is necessary if the United States is to build on the successes of this past century and to ensure our security and our greatness in the next.
| < Prev | Next > |
|---|
