Infowars.pl

Życiorys

Waldemar Łysiak

(ur. 8 marca 1944 w Warszawie) (używał nastepujacych pseudonimów literackich  Valdemar Baldhead, Archibald, Mark W. Kingden, Rezerwowy L. ) - polski pisarz i publicysta, napoleonista. Własciciel prywatnych zbiorów bibliofilskich, zawierajacych m.in. rekopisy wierszy Norwida oraz jedyny istniejacy pierwodruk Trenów Kochanowskiego. Ojciec Tomasza Łysiaka, dziennikarza radiowego i aktora.

Wykształcenie

Ukończył Liceum Ogólnokształcace im. Boleslawa Prusa w Warszawie. Nastepnie kontynuował nauke na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, który ukonczyl w 1968 roku. Studiował pózniej historie sztuki na Uniwersytecie Rzymskim oraz w Miedzynarodowym Centrum Studiów nad Ochrona i Konserwacja Zabytków w Rzymie. W roku 1977 obronil na Wydziale Architektury PW prace doktorska pt. "Doktryna fortyfikacyjna Napoleona".

Wykładał historie kultury i cywilizacji na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.

Twórczość

We wrześniu 1969 roku na lamach  "Mysli społecznej" ukazał sie artykuł W. Łysiaka o Irlandii za czasów napoleonskich. Debiut beletrystyczny nastapil pod koniec roku 1972, gdy w miesięczniku "Morze" wydrukowano dwie nowele marynistyczne: Spowiedz galernika i Misja korsarza. Pierwsza powiescia byla Kolebka (1974), nagrodzona w konkursie z okazji 50-lecia ZLP i 25-lecia PRL.

Po powrocie ze studiów na Uniwersytecie Rzymskim napisal esej o Orvieto (male wloskie miasteczko z zabytkowa katedra), który stal sie pózniej czescia Wysp zaczarowanych (1974).

Jego kolejne publikacje to ksiazki o tematyce napoleonskiej. Szuanska ballada z 1976 to historia konfliktu pomiedzy Napoleonem i Georgesem Cadoudalem, przywódca rojalistycznych szuanów. Wydany w 1980 roku Szachista opisuje nieudana próbe porwania Napoleona, która zaplanowali torysi pod przywództwem Roberta Castlereagh. Uprowadzenia próbowano dokonac przy pomocy Mechanicznego Turka. Inne ksiazki o podobnej tematyce z tego okresu to: Francuska sciezka (1976), Empirowy pasjans (1977), Cesarski poker (1978).

W 1981 opublikowal  Flet z mandragory (ukonczony w 1978 roku). W 1984 wydal zbiór opowiadan  "MW" , pod okiem PRLowskiej cenzury przemycil opis zbrodni katynskiej opisujac fikcyjny "mord na szwolezerach polskich w Bourreaugne" ("bourreau" to po francusku kat).

W latach 70. i 80. byl aktywnym felietonista, w prasie ukazalo sie niemal 300 artykulów jego autorstwa[1]. W latach 1976-81 pisal dla warszawskiej Stolicy i Perspektyw. Artykuly opisywaly miedzy innymi zycie codzienne w Polsce oraz jego podróze zagraniczne.

Jako publicysta zajmowal sie glównie ochrona zabytków. Jego "Raport o stanie zabytków" zostal uznany przez Wolna Europe "artykulem miesiaca na kraj". W swoich felietonach krytykowal niedbalosc lokalnych wladz partyjnych wobec substancji zabytkowej. Zarzucal im uprawianie antyrzadowego sabotazu. Dla poparcia zarzutów uzywal slów pierwszego sekretarza partii Edwarda Gierka o obowiazku szanowania zabytków [2]. Po 13 grudnia 1981 zaprzestal uprawiania publicystyki az do 1989 roku. Nadal jednak wydawano jego ksiazki.

Łysiak jest autorem trylogii lotrzykowsko-heroicznej, w sklad której wchodza nastepujace ksiazki: tom 1 - Dobry 1990, tom 2 - Konkwista 1988 (opublikowana pod pseudonimem "Valdemar Baldhead") i tom 3 - Najlepszy 1992. W 2006 ukazal sie Najgorszy, zmieniajac cykl w czteroksiag. Choc kazda z ksiazek cyklu jest osobnym dzielem, to lacza sie ze soba tematyka, postaciami i stylistyka okladek. Ze wzgledu na okladke i nawiazanie tytulem mogloby sie wydawac, ze cykl ma 5 czesci, ale wydany w 1990 Lepszy jest pamietnikiem zmagan autora z cenzura.

Waldemar Łysiak jest także autorem osmiotomowego ilustrowanego przewodnika po malarstwie Malarstwo Bialego Czlowieka, wydanego w latach 1997-2000, oraz monografii Franka Lloyd Wrighta.

Łysiak publikowal także artykuly publicystyczne na lamach takich pism jak:  Najwyzszy CZAS! , Nasza Polska, Tygodnik Solidarnosc, a także w prasie polonijnej. Artykuly te nastepnie ukazaly sie w zbiorze pt. Łysiak na lamach... oraz w pieciu kolejnych ksiazkach: Łysiak na lamach 2 i czterech oznaczanych odrebnymi tytulami i podtytulem Łysiak na lamach oraz kolejny numer. Pisal równiez dla "Gazety Polskiej" i "Niezaleznej Gazety Polskiej" jednak po konfliktach z obydwiema gazetami 18 lipca 2007 roku zerwal wspólprace.

Wydal tez cztery publikacje o charakterze publicystycznym - Stulecie klamców (2000), Rzeczpospolita klamców - Salon (2004), dwuczesciowy Alfabet szulerów - Salon 2 (2006) oraz Mitologie swiata bez klamek (2008). W pierwszej z nich przedstawia swoja wizje klamstw wystepujacych jego zdaniem powszechnie w polityce, dotyczacych wojny, pokoju, demokracji, ekonomii, dekolonizacji, komunizmu, libertynizmu i relatywizmu.

Rzeczpospolita klamców - Salon jest z kolei kontynuacja tresci poruszanych we wczesniejszych ksiazkach, ale tym razem Łysiak zajmuje sie tym, co uważa za klamliwe w polskim zyciu publicznym. Obiektem krytyki stal sie w niej m.in. Adam Michnik, Jacek Kuron, a także srodowisko bylego KORu nazwane przez niego "rózowym salonem", które jego zdaniem kontroluje polskie media i polityke. Celami krytyki pisarza stali sie równiez polscy laureaci nagrody Nobla - Wislawa Szymborska i Czeslaw Milosz, których antypolonizmu dowodzil m.in. wyborem cytatów. W przypadku Milosza zarzucono mu manipulacje cytatami i sfalszowanie intencji autora[3]. W 2005 ksiazka zostala nominowana do nagrody im.  Józefa Mackiewicza .

W Alfabecie szulerów - Salon 2 autor porusza i obszernie opisuje zaklamane jego zdaniem dziedziny polskiego zycia publicznego (m.in. gospodarka, historia, lustracja), a także analizuje problemy dzisiejszej Europy i swiata - dotyczace m.in. integracji europejskiej, demokracji.